posted on 17 Mar 2008 17:59 by biblog
วันนี้ก็เหมือนทุกๆวันเพียงแค่ตื่นขึ้นมาไม่มีเธอมานอนข้างๆ ไม่มีใครมาเรียกให้กอดตอนเช้า
ไม่มีใครให้เราหอมแก้มตอนตื่นนอน…ต้องนอนไม่สบายอยู่ตัวคนเดียว...
ฉันต้องรีบตื่นเอารถของเธอไปซ่อมแถววัชรพลแต่เช้า เพราะรู้สึกว่ามันจะมีลวดลายที่ไม่เหมาะสมขึ้นตามตัวถึงและกันชน...แล้วรีบเร่งมาทำงานกว่าจะถึงที่ทำงานก็เกือบ 10 โมงแล้ว...
เฮ้อ...ถอนหายใจอย่างแรงเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เธอไปทำงานนานๆ เป็นสัปดาห์
จริงๆแล้ววันนี้มีนัดกับสาวคนหนึ่งไปดูหนังฉันชักไม่อยากจะไปแล้วสิ...ตอนนี้อยากอยู่คนเดียวซ่ะมากกว่า
ไม่อยากเจอใครทั้งนั้น...รอ รอเธอกลับมาทะเลาะกับฉันร้องไห้กับฉัน กอดฉัน แล้วหัวเราะด้วยกัน...
เมื่อไหร่น้าเธอจะกลับมา...เบื่อการอยู่คนเดียวแบบนี้จัง...
ถึงคุณที่ฉันเคารพรัก...ขอบคุณสำหรับ 15 ปีที่ผ่านมา บางครั้งคุณทำให้ฉันมีความสุข บางครั้งคุณทำให้ฉันมีความทุกข์
แต่ฉันก็ขอบคุณช่วงระยะเวลาที่ผ่านมาด้วยกัน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆค่ะ ที่ทำให้ฉันมีลมหายใจ หายใจต่อในวันนี้...
ถ้าไม่มีคุณก็คงไม่มีฉันมายืนอยู่จุดนี้ ตรงนี้...
ถึงผู้ชายของฉัน...ฉันจะพยายามให้ดีที่สุดเพื่อที่จะไปอยู่บนพื้นแผ่นดินเดียวกับคุณ ฉันต้องตามความฝันของฉันและฉันต้องรู้ให้ได้ว่าคุณอยู่ที่ไหน ทำอะไร สักวันฉันต้องบินไปให้ถึงจุดหมายที่ฉันอยากไป...ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนที่ไม่ได้ดีอะไร มีมลทินติดตัว เพราะเหตุผลที่จำเป็นบางอย่าง แต่ฉันก็รักคุณ และจดจำเรื่องราวทุกอย่างระหว่างเราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน...
edit @ 17 Mar 2008 18:04:57 by biblog
posted on 16 Mar 2008 18:45 by biblog
จะมีใครรู้บ้างมั๊ยในโลกนี้มีคนอยู่มากมายหลายประเภทอาศัยอยู่บนโลก…ฉันก็เป็นคนหนึ่งในนั้นที่ไม่อาจฝืนความรู้สึกของตัวเองได้ ฉันก็เป็นคนธรรมดาเดินดินเหมือนใครๆ มีความรู้สึกดีใจ เสียใจ เจ็บปวด รวดร้าว และความรักนั่นแหละที่ทำให้ฉันเป็นคนที่แปลกจากธรรมดา...
ทำไมเราต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ ทำไมฉันเป็นคนไม่เคยพอ...ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ฉันเคยมีแฟนเป็นผู้ชายมาก่อนแต่ไม่ขอบอกว่ากี่คนนะคะ...เด๋วจะเข้าใจผิดไปใหญ่
แต่ตอนนี้ฉันมีแฟนเป็นผู้หญิง...เรารักกันมา 4 ปีกว่าแล้ว...ฉันไม่ได้เป็นทอม ฉันไม่ได้เป็นดี้...ฉันไม่ได้เป็นหญิงรักหญิงเพียงอย่างเดียว แต่ฉันก็รักผู้ชายด้วย...แล้วฉันเป็นอะไรล่ะนี่...
ฉันไม่ได้มั่ว...แต่สิ่งที่ฉันเป็นมันไม่มีเหตุผลที่จะบอกได้เพราะฉันเองก็บอกไม่ได้ว่าฉันต้องการ...??
ฉันเคยเกลียดผู้ชายมากๆ ก็เลยหันมาคบผู้หญิงด้วยกัน เน้นย้ำนะคะว่าผู้หญิงจริงๆ และตอนนี้ฉันก็มีแฟนที่เป็นผู้ชาย รวมถึงฉันก็เป็นเมียน้อย แถมยังมีกิ๊กเป็นผู้หญิงด้วยกันอีกคน...
แต่คนที่ฉันรักต้องมีอยู่คนเดียวจริงมั๊ยคะ แล้วคนๆนั้นคือใครล่ะ? ผู้หญิงที่ฉันรักและทุ่มเทกับเค้า และเราสองคนเป็นทุกอย่างของกันและกัน หรือผู้ชายที่ไม่ค่อยใส่ใจในชีวิตฉันไม่ว่าจะทำอะไร ทำแต่งาน งานแล้วก็งานและอยู่ไกลตั้งดูไบ ห่างกันไปแล้วตั้ง 5 เดือน แต่ฉันก็ยังรอเค้า หรือฉันจะยอมเป็นเมียน้อยให้คนของคนอื่นมาดูแลจนกว่าคนนั้นจะไม่มีลมหายใจอยู่หรือ?
นี่แหละชีวิตฉัน สุดท้าย “ฉันคนเดียวที่จะให้คำตอบได้ และจะไม่เสียใจกับสิ่งที่ตัดสินใจ”
แต่ทุกวันของฉันก็ยังคงเป็นคนที่ปกติเหมือนทุกคน...
